En önemli şey çocukların güvende olmasıdır.
Ailenin yardıma ve desteğe ihtiyacı varsa,
bu öncelikle evde sağlanmalıdır.
Ve amaç çocukların aileleriyle birlikte büyümesidir.
Ancak bazen çocuğun evde kalması zararlı olabilir.
Bunun nedeni ebeveynlerden birinin çok hasta olması,
çok fazla içki içmesi veya çocuğun şiddete maruz kalması olabilir.
Ancak çocuğun kendi başına tehlikeli
şeyler yapması da söz konusu olabilir.
Uyuşturucu kullanmak veya suç işlemek gibi.
Böyle durumlarda, durum düzelene kadar çocuğun
daha kısa veya daha uzun bir süre için başka bir yerde yaşaması gerekebilir.
Aileleriyle birlikte yaşamayan çocukların çoğu
”koruyucu aile” olarak adlandırılan ailelerin yanında yaşarlar.
Sosyal hizmetler öncelikle
aile çevresinde koruyucu aile olabilecek birileri
olup olmadığını araştırır.
Bu bir akraba olabilir
veya çocuğun ya da ailenin bir tanıdığı olabilir.
Ama bu bazen mümkün olmayabilir.
Bu durumlarda çocuk,
onu yanına alabilecek başka bir ailenin yanında kalabilir.
Sosyal hizmetler, ailenin çocuğu önceden tanıyıp tanımadığına bakmaksızın
tüm koruyucu aileleri eşit derecede kapsamlı bir şekilde araştırır.
Bazı çocukların bir koruyucu ailelenin veremeyeceği desteğe ihtiyacı vardır.
Bu çocuklar, personelin bulunduğu özel bakımevinde kalabilirler.
Çocuklar ve ebeveynler,
çocuk başka bir yerde yaşıyor olsa bile
genellikle birbirleriyle iletişim halindedir.
Çocuk mümkün olduğunca akrabalarıyla da iletişim halindedir.
Çocuğun dilini ve kültürünü koruyabilmesi önemlidir.
Çocuk evden uzaktayken,
ebeveynler sosyal hizmetlerden destek alma hakkına sahiptir.
Amaç çocuğun eve taşınabilmesidir.
Yani, bu mümkün olduğunda.